തന്റെ ആരോഗ്യാവസ്ഥയെ കുറിച്ച് സലിം കുമാർ മാതൃഭൂമിയോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിൽ ചിലതിവിടെ വായിക്കാം:
“സിനിമയുടെ തിരക്കേറിയ ലോകത്തിലൂടെയുള്ള എന്റെ യാത്ര ഒടുവിൽ ആശുപത്രികളിലേക്കും ജീവിതത്തിന്റെ കഠിന യാഥാർഥ്യങ്ങൾ നേരിടുന്ന ദിനങ്ങളിലേക്കുമാണ് എത്തിച്ചേർന്നത്. എന്റെ വൃക്കകളുടെ പ്രവർത്തനം ഗുരുതരമായി ബാധിച്ചെന്നും വൃക്കമാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയ മാത്രമാണ് ഇനി മുന്നിലുള്ള ഏക മാർഗമെന്നും ഡോക്ടർമാർ അറിയിച്ചു. ആ ഇരുണ്ട ദിനങ്ങളെയും ഞാൻ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിടാൻ തീരുമാനിച്ചു.
എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ നല്ല ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ലഭിക്കുന്ന ഉപദേശങ്ങൾ പോലും നമ്മെ കൂടുതൽ പ്രതിസന്ധികളിലേക്ക് നയിക്കാറുണ്ട്. എവിടെയൊക്കെ പോകണം, എന്തൊക്കെ ചെയ്യണം എന്നിങ്ങനെ പലരിൽ നിന്നായി ലഭിച്ച ഉപദേശങ്ങൾക്കിടയിൽ ഞാൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. ഒരു പശു പോലും കഴിക്കാത്തത്ര പുല്ലും ഇലകളും ഞാൻ കഴിച്ചു. പ്രകൃതിചികിത്സയുടെ പേരിൽ പലരും എന്റെ വീട്ടിലെത്തി. രോഗം മാറ്റാമെന്ന് അവകാശപ്പെട്ട സന്യാസിമാരും മുന്നിലെത്തി. പലതരം ഔഷധങ്ങളും ചികിത്സാരീതികളും പരീക്ഷിച്ചെങ്കിലും ആരോഗ്യനില മെച്ചപ്പെടുന്നതിനുപകരം കൂടുതൽ മോശമാവുകയായിരുന്നു.
അതിനിടെ എന്റെ ഡോക്ടർമാർ എന്നെ കൊച്ചിയിലെ അമൃത ആശുപത്രിയിലേക്ക് അയച്ചു. അവിടെ ഡോ. ശുചീന്ദ്രനും ഡോ. ഷൈനും ചേർന്നാണ് ചികിത്സ നടത്തിയത്. വൃക്കമാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയ അനിവാര്യമാണെന്ന് അവർ വ്യക്തമാക്കിയതോടെ അതിനായി ഞാൻ തയ്യാറായി. ചികിത്സയ്ക്ക് വലിയ ചെലവ് വരുമെന്ന് ഡോക്ടർമാർ അറിയിച്ചു. സാമ്പത്തികമായി ഇളവ് ലഭിക്കാൻ മാതാ അമൃതാനന്ദമയിയെ കാണുന്നതാണ് ഉചിതമെന്ന് ചിലർ നിർദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
പിറ്റേന്ന് മാതാ അമൃതാനന്ദമയിയെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരുതരം സങ്കോചം തോന്നി. അത് ആരുടെയെങ്കിലും സഹായം തേടുന്നതിലുള്ള അപമാനബോധമല്ലായിരുന്നു. മറിച്ച്, അത് അനുചിതമെന്ന ചിന്തയായിരുന്നു മനസ്സിനെ അലട്ടിയത്.
എന്നാൽ അവർ എന്റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ ആ ചിന്തകളൊക്കെയും വഴിമാറി. സംസാരത്തിനിടെ ഞാൻ ആശുപത്രിയിലെ രേഖകളിൽ എന്റെ പ്രായം തെറ്റായി രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന കാര്യം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. യഥാർഥ പ്രായത്തേക്കാൾ പത്ത് വയസ് കൂടുതലായിരുന്നു അതിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. അത് കേട്ട് അവർ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു: “വിഷമിക്കേണ്ട മകനേ. ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിക്കൂ. എല്ലാം ഭംഗിയായി നടക്കും. ഞങ്ങൾക്ക് നിന്നെ തിരികെ വേണം.”
ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പുതുജീവൻ പകർന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു വെളിച്ചമായി അവ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു. ശസ്ത്രക്രിയയെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടാതെ തമാശകൾ പറഞ്ഞും ചിരിച്ചും നടന്നിരുന്ന എന്നെ കണ്ട്, ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്കായി മാനസികമായി തയ്യാറാകണമെന്ന് പറഞ്ഞ ഡോക്ടർമാരും നഴ്സുമാരും ഞാൻ എന്തോ വിചിത്രസ്വഭാവക്കാരനാണെന്ന് കരുതിയിട്ടുണ്ടാകാം.
ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ലോകം മുഴുവൻ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോൾ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണർന്നിരിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ അനുഭവിച്ച വേദന. കടുത്ത ചൊറിച്ചിലും ഉറക്കമില്ലായ്മയും ദീർഘകാല കരൾരോഗത്തിന്റെ സ്ഥിരം അനുബന്ധങ്ങളാണ്. അത്തരം രാത്രികളിൽ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയ ചിന്തകളിൽ അധികവും നിരാശ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു.
ശരീരത്തിൽ കുത്തിവയ്പ്പ് നൽകാൻ പോലും പുതിയ ഇടങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ പ്രയാസമായതിനാൽ, നഴ്സുമാർ സിരകൾ തേടി ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടിവന്നു. അതിനിടയിൽ അവർ എന്നോട് പറഞ്ഞു: “താങ്കളെപ്പോലൊരു പ്രശസ്ത വ്യക്തിയെ പരിചരിക്കാൻ കഴിയുന്നത് ഞങ്ങളുടെ ഭാഗ്യമാണ്. ഇതിനുമുമ്പും നിരവധി പ്രമുഖരെ ഞങ്ങൾ ചികിത്സിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ആ പേരുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെയായി. എം.ജി. സോമൻ, രാജൻ പി. ദേവ്, ഒടുവിൽ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ, നരേന്ദ്ര പ്രസാദ്, കൊച്ചിൻ ഹനീഫ… ഒരിക്കൽ ഈ ആശുപത്രി മുറികളിലൂടെ കടന്നുപോയവരുടെ നിരയായിരുന്നു അത്. “അപ്പോൾ അടുത്ത പേര് എന്റേതായിരിക്കുമോ?” എന്ന് ഞാൻ തമാശയായി ചോദിച്ചപ്പോൾ അവർ ഒരു നിമിഷം അമ്പരന്നിരിക്കാം.
വലിയ ശസ്ത്രക്രിയയ്ക്ക് മുന്നോടിയായി നടന്ന കൗൺസിലിങ് സെഷനുകളിലും എന്റെ തമാശകൾക്ക് കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഡോക്ടർമാരും അത് കേട്ട് ചിരിക്കുമായിരുന്നു. ശസ്ത്രക്രിയ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററും പിന്നീട് കഴിയേണ്ട തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗവും കാണണമെന്ന് ഞാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ പുറംലോകം കാണാനാകാത്ത മങ്ങിയ ചില്ലുകളുള്ള ജനാലകളാണ് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
അപ്പോൾ ഞാൻ ഡോക്ടറോട് പറഞ്ഞു: “ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ വൃക്ക എനിക്ക് നേരിട്ട് കാണാൻ കഴിയില്ലല്ലോ; അതുകൊണ്ട് അതിന്റെ ഒരു ചിത്രം എടുത്ത് എനിക്ക് വാട്സാപ്പിൽ അയച്ചുതരണം.”
എന്റെ ആത്മവിശ്വാസം അപ്പോഴും കൈവിട്ടില്ല. ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞ് മൂന്നാം ദിവസം തന്നെ തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ സാധാരണ മുറിയിലേക്ക് മാറ്റി. അന്ന് തോന്നിയത്, രോഗത്തെക്കാൾ ശക്തമായത് മനസ്സിന്റെ ഉറപ്പാണെന്നായിരുന്നു.”
